بدون دیدگاه

متن صنعت را از حاشیه جدا کنیم

س. هاکوپیان

نیاز به گفتن نیست که تولید رکن اصلی و نیاز بزرگ توسعه برای ادامه حیات و برای دستیابی به شرایطی بهینه است. این موضوعی نیست که بخواهیم آن را اثبات کنیم و یا برای حقانیتش دلایل الوان ارایه دهیم. تجربه زیست اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و حتی فرهنگی بشر در دنیای اکنون به وضوح نشان می‌دهد که تولید و به طور قطع تولید ملی موجب غرور، سربلندی و کسب توان مولد در توسعه می‌شود. این واقعیتی است که یا آن را می‌دانیم و یا اگر در مسیرش قرار نداریم سعی نکرده‌ایم که باورش را توشه رونق و پیشرفت کنیم. اما اکنون و در دوره‌ای که آن را زندگی می‌کنیم، چاره‌ای جز این باقی نمانده است که راه را برای خودنمایی و بروز توان و پتانسیل‌های تولید باز کنیم. منابع انسانی ما و نیرویی که در بدنه تولید زیست می‌کنند، آگاه شده‌اند و به خوبی درک کرده‌اند که تولید و رونقی که از هنرمندی دستان تولید کنندگان حاصل می‌شود، موجبات سربلندی اقتصاد ملی را فراهم می‌سازد و نیک می‌دانند که نعمت تولید سال‌ها در اسارت ندانیم کاری‌ها و سیاست گذاری‌های غلط و ضد تولید قرار داشته است. این نیروی انسانی آگاه که با صدایی رسا نیز خواست خود را برای برطرف کردن موانع تحمیلی به تولید بیان می‌کند، بهترین سرمایه برای فردای این سرزمین است. باید به صدای آنان گوش داد. به طور قطع گذشته‌ها با همه تلخی‌هایی که داشته‌اند به پایان رسیده‌اند و باید پرونده آن‌ها را برای همیشه بست. گذشته‌ها تنها می‌توانند چراغ راه آینده برای تجربه اندوزی و دوری از خطاهایی باشند که پیش از این بار‌ها آن را آزموده‌ایم و سنگینیشان را روی دوش خود احساس کرده‌ایم. فردا، نیاز‌ها و ضرورت‌های دیگری را می‌طلبد. باید تمام داشته‌ها و نیروهای انباشته و پتانسیل‌های خود را برای تحرک، پویایی و ایجاد عقلانیتی مولد جمع کنیم. برای ما تولید کنندگان پوشاک که عزم خود را جزم کرده‌ایم تا صنعت پوشاک نقش تاریخی خود را در توسعه ملی ایفا کند، تجمیع توان، یک مساله واجب است. به یقین یکی از مهم‌ترین داشته‌های ما نیروی انسانی فعال و تولید کننده‌ای است که در دهلیزهای صنعت پوشاک و در لایه‌هایی از این شهر به تولید و حفظ حیات صنعت پوشاک مشغول است و با تمام وجود با مشکلات تحمیلی و یورش بی‌امان واردات بی‌ضابطه می‌جنگد تا تولید پوشاک ایرانی بتواند حیثیت تاریخی خود را زنده نگه دارد. باز تاکید می‌شود که این توان اجتماعی در تولید پوشاک، ارزنده‌ترین سرمایه برای فردای صنعت محسوب می‌شود. ما اگر می‌خواهیم که آینده‌ای سرافراز برای پوشاک ایرانی رقم بزنیم، نباید از این سرمایه اجتماعی در صنعت پوشاک غفلت کنیم. این یک اشتباه تاریخی است که گمان ببریم، صنعت پوشاک فقط منحصر به نام و برندهایی در تولید است که رنگ و لعابی دارند و توانسته‌اند، بخشی از بازار را از آن خود کنند. درست در کنار این اسامی و این نام‌ها، در گوشه‌هایی از این شهر تولید کنندگان دیگری هم هستند که شاید نامی آشنا برای ما و شهروندان ایرانی ندارند، اما صدایی رسا‌تر و نیرویی مولد‌تر در مقابله با هجوم بی‌امان گرفتاری‌های تحمیلی به صنعت پوشاک از خود بر جایی می‌گذارند که می‌تواند برای جغرافیای فردای صنعت پوشاک نقشی غیر قابل کتمان داشته باشد. پس، باید دقیق‌تر نقشه راه را برای فردای تولید ارزیابی و واکاوی کرد. سخن این است که ما یک صدا نداریم. صداهایی متنوعی وجود دارند که در کنار صدای ما خواستار برپایی رونق برای تولید پوشاک ایرانی هستند. باید به آن‌ها اجازه بدهیم سخن بگویند، سایه‌ای روی سرشان شویم و مسیرشان را برای رساندن صدای خود به سیاستگذاران اقتصادی و آنهایی که توسعه ملی را درگیر سختی‌ها و دشواری‌های تنفس کرده‌اند، هموار کنیم. این قافله اگر شکلی واحد به خود بگیرد به طور قطع فردا در مشت صنعت پوشاک ایرانی خواهد بود. آیا چیزی به غیر از این را می‌توان باور کرد؟

You might also like

More Similar Posts

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست